Rungkarn さんのプロフィールGib ^o^ >>KIbKae -.*フォトブログリストその他  |  ツール ヘルプ |
|
5月6日 별처럼 Like a star - Solbi별처럼
너무 멀리 떨어져 있네 자꾸 흐린 저 별빛 그대를 밝혀줄 수 없어 흐린 눈빛에 난 언제나 미안했죠 이제는 그댈 잊어 줄게요 forever 난 모른 척 해도 되요 forever 그대 행복을 위해서니까 내가 그댈 떠나야 하겠죠 언제나 반짝일게요 그대에게 멀리서 불러볼게요 혼자서 다 그댈 위한 사랑이니까 뒷걸음치는 나 놔둬 아주 멀리 가 있을게 가끔 밤하늘을 바라봐 별처럼 아름다운 사랑 그대 길을 잃을 때면 멀리서 지켜 줄게 그렇게 그댈 지켜볼게요 forever 난 없어도 살잖아요 별처럼 밝은 사랑을 위해서니까 태양 같은 사람을 찾아가 조금만 반짝일게요 그댈 위해 날 잊고 살 수 있도록 그대 몰래 다 그댈 위한 사랑이니까 멀리에 있는 난 잊어 지켜주고 싶어요 forever 이게 나의 최선이야 별처럼 난 그대 곁에 갈 수 없지만 끝없이 멀리서 그댈 비출게 별처럼 영원히 그대 사랑해 Korean lyric credits to ohdio.com -------------------- Byeolcheoreom neomu meolli tteoreojyeo inne jakku heurin jeo byeolbit geudaereul barkhyeojul su eobseo heurin nunbiche nan eonjena mianhaetjyo ijeneun geudael ijeo julgeyo forever nan moreun cheok haedo doeyo forever geudae haengbogeul wihaeseonikka naega geudael tteonaya hagetjyo eonjena banjjagilgeyo geudaeege meolliseo bulleobolgeyo honjaseo da geudael wihan saranginikka dwitgeoreumchineun na nwadwo aju meolli ga isseulge gakkeum bamhaneureul barabwa byeolcheoreom areumdaun sarang geudae gireul irheul ttaemyeon meolliseo jikyeo julge geureoke geudael jikyeobolgeyo forever nan eobseodo saljanhayo byeolcheoreom balgeun sarangeul wihaeseonikka taeyang gateun sarameul chajaga jogeumman banjjagilgeyo geudael wihae nal itgo sal su itdorok geudae mollae da geudael wihan saranginikka meollie inneun nan ijeo jikyeojugo sipeoyo forever ige naui choeseoniya byeolcheoreom nan geudae gyeote gal su eobtjiman kkeuteobsi meolliseo geudael bichulge byeolcheoreom yeongwonhi geudae saranghae Romanization credits to thelapan.com/h2k ------------- Like a star... Its so far from you, that very blurry starlight. I cant give you enough light. I always felt sorry because my eyes were clouded. From now on, I will forget you forever. You can pretend not to know me forever. For your happiness, I have to leave you. I will always shine for you. I will call your name from afar, all alone. All for the sake of my love for you, please let me leave you quietly. Even if you go very far, please look up at the night sky once in a while. Beautiful love like a star. When you lost your way, it will protect you from a distant. Just like that, I will watch over you forever. I will live a life without you like a star. To have a bright love, please look for a person like the sun. I will sparkle a little for you, so that you can forget me and not notice me. All is for the sake of my love for you, please forget me who is far away from you. I wish to protect you forever. This is the best I can, like a star. Even though I cannot be close to you, I will cast a light to you from afar, endlessly. Like a star, I will love you forever. Translation credits to marygold@soompi
ชอบเพลงนี้อ่ะ ความหมายโดนมากๆ 3月25日 Goose's Dream / 거위의 꿈 (คอวีเอกุม)난 난 꿈이 있었죠 นัน นันกุมมี อิสซอดโช I, I had a dream 버려지고 찢겨 남루하여도 พอ-รยอจีโก ชิด-คยอ นัมรูฮายอโด Although tattered from being torn and thrown out 내 가슴 깊숙히 보물과 같이 간직했던 꿈 แน กาซึม คิพซุกคี โพมุลควา คาชี คันจิกเฮดตอน กุม A dream I kept and treasured in my heart 혹 때론 누군가가 뜻 모를 비웃음 내 등뒤에 흘릴때도 ฮก แตรน นูกุนกากา ตึดโมรึล พีโอซึม แนทึง-ทเว-เอ ฮึลริลแตโท Even when someone sneered behind my back 난 참아야 했죠 참을 수 있었죠 그 날을 위해 นัน ชัมมายาเฮดโช ชัมมึล ซูอิสซอโช คือนารึลวีเฮ I had to endure it, I could endue it, for that day *늘 걱정하듯 말하죠 헛된 꿈은 독이라고 นึล คอกจองฮาทิด มัลราโช ฮ็อดเทวน กุมมึน โทกีราโก They always say it as if they care, that unachievable dream is like poison 세상은 끝이 정해진 책처럼 이미 돌이킬 수 없는 현실이라고 เซซังอึน คือชี จองเฮจิน แชกชอรอม อีมี โทรีคิล ซูออบนึน ฮยอนซิรีราโก That the world is unchangeable reality like a book with its ending decided 그래요 난 난 꿈이 있어요 그 꿈을 믿어요 나를 지켜봐요 คือเรโยนัน นัน นันกุมมีอิสซอโย คือกุมมึลมิดดอโย นารึลจี-คยอ-พวาโย Yes I, I have a dream, I believe in that dream, watch me 저 차갑게 서있는 운명이란 벽 앞에 당당히 마주칠 수 있어요 ชอชาคัมเก ซออิสนึน อุนมยองอีรัน พยอก อาเพ ทังทังฮี มาจูชิลซูอิสซอโย I can face that wall called destiny, standing there coldly 언젠가 나 그 벽을 넘고서 저 하늘을 높이 날을 수 있어요 ออนเจนกานา คือพยอกึลนอมโกซอ ชอฮานือรึลโนพี นารึลซูอิสซอโย One day, I can climb over that wall, and fly high into the sky 이 무거운 세상도 나를 묶을 순 없죠 อีมูคออุนเซซังโด นารึลมุกคึลซุนออบโช Even this heavy world cannot weigh me down 내 삶의 끝에서 나 웃을 그날을 함께해요 แนซัมมีกือเทซอ นาอุสซึลคือนารึล ฮัมเกเฮโย Be with me on that day at the end of my life, the day that I'll be smiling *
เพลงนี้เป็นเพลงที่เราคลั่งไคล้มานานแล้ว ในยามท้อแท้ แค่เปิดฟังก็ทำให้เรามีกำลังใจ พร้อมที่จะลุกขึ้นสู้ต่อ หลายๆ คนพร้อมที่จะเดินตามความฝันของตน แม้ว่าหนทางจะยากลำบากเพียงใด อุปสรรคจะกีดขวางเท่าไร หากแต่เรายังไม่สามารถค้นหาความฝันของตนเองเจอเลย เราจึงรู้สึกอิจฉาหลายๆคนที่มีความฝัน และมุ่งมั่นสานฝันของตน บทเพลงบรรเลงในโสตประสาท เราจะไม่ยอมแพ้ต่อสิ่งใด จะเดินต่อไปเพื่อตามหาความฝันของตนเช่นกัน หากวันใดที่เรารู้ว่าเราต้องการสิ่งใดในชีวิต เราก็จะมุ่งมั่นทำฝันนั้นให้เป็นจริง และทำลายกำแพงที่กีดขวางเรา โบยบินออกไปสู่โลกกว้างได้อย่างเต็มภาคภูมิ
3月15日 become adult but stay a child
9月28日 Les larmes...Le matin, lorsque j'ai ouvert les yeux, je pleurais. Il en allait tous les jours ainsi. Je n'aurais même pas su dire si c'était de la tristesse. Les larmes emportaient tous mes sentiments avec elles. 6月22日 ภาพความหลังอีกวันแล้วสินะที่ฉันต้องร้องไห้ฟูมฟายเช่นนี้
ความรู้สึกเคว้งคว้างนี้เมื่อไรจะจบสิ้นเสียที
ไม่ว่าวันไหน เราก็ยังคงตื่นนอนมาพร้อมกับน้ำตาที่มิอาจกลั้นได้
กี่วัน กี่เดือนที่ผ่านมา ที่เราต้องลืมตาตื่นมามองโลกที่เขาคนนั้นไม่มีโอกาสได้เห็นอีกต่อไปแล้ว
เรารู้สึกว่าโลกที่ไม่มีเขามันช่างอ้างว้างเกินทานทนไหว
โลกที่โหดร้ายนี้ยังคงวนเวียนไปเรื่อยโดยไม่รู้จักเหนื่อย
แต่ความรู้สึกของฉันต่างหากที่อ่อนล้าลงไปทุกที
เมื่อไรฉันจะตื่นมาและกลั้นน้ำตาข้ามผ่านแต่ละวันไปได้นะ
มันไม่มีคำว่า พุร่งนี้สำหรับพวกเราอีกต่อไปแล้ว
ตอนนี้เขาจะอยู่ที่ไหน สุขสบายดีไหมนะ
การดับสิ้นไป ได้ทิ้งร่องรอยไว้ให้คนข้างหลังต้องเจ็บปวดเสมอ
สิ่งที่ทำให้เจ็บปวดเนื่องจากภาพความทรงจำนั้นยังคงอยู่ ทั้งๆที่เขาได้จากไปแสนไกลแล้ว
ภาพความทรงจำที่ได้ตามมาหลอกหลอนอยู่ทุกวินาทีที่หายใจ
แม้ยามหลับก็ยังคงฝันถึงมัน แม้ยามตื่นก็ไม่อาจสลัดมันทิ้งไปได้
ทุกๆวันเฝ้าแต่จมดิ่งลงไปในโพรงที่มืดมิดและโดดเดี่ยว
แล้วเมื่อไรฉันจะปีนขึ้นมาจากโพรงนั้นได้สักทีนะ
HEAVENYou kept on smiling till the end That day, we were touched by love, I know We keep on searching There’s nothing besides the call of destiny Lalala... Lalala... You began your journey towards heaven Be your side, I passed my time, being loved, changing myself Be your side, I passed my time, being loved, changing myself I believe in the man that loved me, and you live on in my heart That day, we were touched by love, I know
6月13日 วัฏจักรของเวลา
วันนี้คงเป็นวันที่ฉันรู้สึกเคว้งคว้างมากที่สุด
การอยู่กับตัวเอง ช่วยให้ฉันได้คิดทบทวนอะไรหลายๆอย่างในชีวิต
ทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามา จะเป็นสิ่งที่กำหนดความหมายของชีวิตฉัน
ทุกวันฉันจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับความว่างเปล่าที่มิอาจค้นหาคำมาให้คำจำกัดความมันได้
ชีวิตหมุนเวียนไปเรื่อยๆพร้อมกับช่วงเวลา แต่ฉันกลับรู้สึกว่าเวลาไม่ได้สำคัญมากในความรู้สึกฉันเท่าใดนัก
ไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมมนุษย์เราชอบเอาชีวิตเข้าไปผูกติดกับเวลามากนัก ทั้งที่มันก็ผ่านไปเรื่อยๆ แต่พวกเราก็ย้อนกลับมาจุดเดิมอยู่ดี
เรายังคงต้องเข้านอน แล้วตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับโลกที่ว่างเปล่านี้
เราจึงมิอาจหลีกหนีมันได้ ราวกับว่าเราดิ้นรนหาหนทางเรื่อยๆ
แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมายังจุดเริ่มต้นของมันอยู่ดี
แล้วเหตุใดมนุษย์เรายังคงให้ความสำคัญกับทุกเข็มนาฬิกาที่เดินไปข้างหน้า
ทั้งๆที่เรายังคงวนเวียนไปมาเหมือนวัฏจักร
เวลาเดินไปเรื่อยๆ แต่เข็มของชีวิตก็ยังคงวนผ่านเลข 12 แล้วกลับมาเริ่มต้น 1 ใหม่
ใครหลายๆคนคงเคยคิดเสียดายอดีตที่ผ่านไปแล้ว ฉันก็เช่นกัน
ความคิดที่ว่า "ถ้าตอนนั้น เรา....ก็คงดี" แต่จะทำอย่างไรได้ เพราะมันเป็นเพียงอดีตที่ผ่านไปแล้ว
เราควรจะใส่ใจกับชีวิตที่เริ่มเดินทาง แล้ววนกลับมาทื่เก่าจะดีกว่า
เมื่อฉันคิดได้เช่นนี้ ก็ทำให้ตัวเองเลิกคิดเรื่องสิ่งที่ผ่านไปแล้วและมิอาจแก้ไขได้ แต่คิดเพียงว่า ณ ปัจจุบันนี้ ฉันควรจะทำสิ่งใดที่จะไม่ทำให้ตนเองเสียใจในภายหลัง
ดังนั้น ฉันจึงเริ่มต้นทำในสิ่งที่ตนเองต้องการมากที่สุด สิ่งนั้นอาจจะขัดแย้งกับความรู้สึกของคนอื่นๆ แต่ก็ดีกว่าทำให้ตัวเองต้องมานั่งเสียดายในภายหลัง
เพราะชีวิตเริ่มต้น และพร้อมจะดับสิ้นไปได้ทุกเมื่อ แล้วมนุษย์เราก็จะกลับไปสู่จุดเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
อย่ายึดติดกับคำว่าเวลามากนัก ให้เรายึดติดกับการหาคุณค่าของชีวิต และสิ่งที่เราอยากทำมากที่สุดก็เพียงพอแล้ว เพราะในท้ายที่สุด คำว่า "เวลา" ที่หลายๆคนยึดถือไว้ ก็มิอาจช่วยอะไรได้เลย
เวลามิอาจช่วยให้เราลืมความเศร้าในอดีตได้ เราควรเลิกจ่อมจมอยู่กับมันเสียที
อยู่กับปัจจุบัน แล้วให้ความสำคัญกับความต้องการของตนจะดีกว่า
5月15日 สุสานความฝันดอกไม้ได้เบ่งบานขึ้นบนโลกแล้วทิ้งสุสานไว้
ณ ที่แห่งนั้น ผู้คนจะฝังความฝันของตนไว้ ที่นั่นคือสุสานความฝัน
สิ่งที่หล่อเลี้ยงให้ใครหลายๆคนมีชีวิตอยู่บนโลกอันโหดร้ายนี้ได้ก็คือความฝัน
ถ้าหากมันสิ้นสุดลงล่ะ แล้วเราจะมีชีวิตอยู่ได้หรือเปล่า??????
ทุกคนย่อมมีสิ่งที่ตนหวังให้มันเป็นจริงอยู่ในใจ และเฝ้าแต่ครุ่นคิดถึงมัน
บางคนก็ยึดความฝันของตนเป็นจุดมุ่งหมายของชีวิต
แต่แล้วหากวันนึงสิ่งเหล่านี้มันพังทลายลงไปต่อหน้าต่อตาคุณล่ะ จุดมุ่งหมายนั้นก็ไร้ค่าไปในทันใด
คุณลองนึกถึงตากล้องที่กำลังจะสูญเสียดวงตาของเขาไป
หรือแม้แต่นักบัลเล่ต์ที่ขาบาดเจ็บจนไม่สามารถเต้นได้อีกต่อไป
มันเหมือนทุกอย่างพังครืนลงมาทับตัวเขาไว้ให้ไม่สามารถไปทางใดต่อไปได้
แล้วหลังจากนั้นคนเหล่านี้ก็จะสร้างสุสานแล้วฝังความฝันของตนลงไปโดยไม่ต้องการให้ผู้ใดมารบกวนสุสานของพวกเขา
มันจะฝังลึกอยู่ที่นั่น โดยที่เจ้าของสุสานมิอาจจะทำสิ่งใดได้ นอกจากไว้อาลัยให้มัน แล้วมีชีวิตอยู่ต่อไปโดยไร้จุดหมาย หรือไม่ก็มิอาจมีชีวิตอยู่ต่อไปได้เลยก็เป็นไปได้
มันยากที่จะทำให้ความฝันเป็นจริงได้จนบางคนล้มเลิกมันไปแล้วฝังมันไว้ลึกสุด
โลกแห่งความเป็นจริงที่โหดร้ายได้พรากความฝันไปจากใครหลายๆคน แล้วพวกเขาก็มิสามารถจะแก้ไขอะไรได้นอกจากปล่อยให้มันเป็นไป
The dream is over...and I'll bury it at the grave of my dream...no backward glances...no going back...my dream is at an end...sad end...
All of things around me make me think of a guy who has passed away....How can I suppose to live without you???
Le temps n'adoucit pas ma peine....les souvenirs inoubliables, les moments extraordinaires, le temps horrible....Tout reste encore dans mon coeur...
4月21日 อัพเดทชีวิตช่วงนี้(ไม่มีไรหรอก แค่มาบ่นๆ 555+) อีกกี่วันที่เราปล่อยให้มันไหลผ่านไปเรื่อยๆด้วยความรู้สึกว่างเปล่าเช่นนี้
รอบกายมีแต่สิ่งเร่งเราให้เราต้องรีบร้อน
ทำให้เรายุ่งมากเสียจนม่ายมีเวลาอยู่กับตัวเองสักเท่าใดนัก
เราไปสอนพิเศษเด็กประถมประมาณ 20 คนได้
ชีวิตทุกวันผ่านไปอย่างวุ่นวาย
เรายุ่งมากเสียจนไม่มีเวลา
ที่จะดำเนินเรื่องเอกสารเตรียมไปเรียนต่อมากเท่าใดนัก
ทุกวันเราใช้เวลาทั้งหมดของเราสอนพิเศษให้เด็กๆที่น่ารักเหล่านั้น
ทุกวัน เช้ายันเย็น กลับถึงบ้านก้อเหนื่อยแทบสลบ
ช่วงนี้เรามีความคิดว่า อยากมี 2 ร่างจังเเลย
จะได้จัดการเอกสารทุนให้เสร็จ แล้วก็สอนพิเศษไปด้วย
แต่มันคงเป็นไปไม่ได้สินะ
เพราะทุกวันนี้เราแทบไม่มีเวลาว่างเป็นของตัวเองเลย
ออกบ้านไปสอนพิเศษตั้งแต่ 7 โมงเช้า
กว่าจะเข้าบ้านก็ 6 โมงกว่า เกือบทุ่มแล้ว
แล้วเราจะเอาแรงและเวลาที่ไหนไปจัดการเรื่องเอกสารล่ะเนี่ยยย
รอให้พ้นเดือนนี้ไปก่อน ยัยกระจอกกิ๊บเก๋คนนี้ก็จะพ้นภารกิจสอนพิเศษแล้ว
จะได้ทีเวลาไปทุ่มเทให้กับอีกภารกิจหนึ่งอย่างเต็มที่
วันนี้ไม่มีอะไรหรอก แค่หาที่บ่นเท่านั้นเอง
ว้ายยยยย ลืมไปว่าเราไม่ได้บันทึกไดอะรี่ของเรานานแล้ว
ไดอะรี่ของปีนี้เป็นหมันล่ะ ซื้อมาไม่ค่อยได้เขียนเลย 555+
วันนี้พอแค่นี้ก่อนล่ะกัน แล้วจะมาอัพเดทเรื่องราวในชีวิตเรื่อยๆ
คิดถึงเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆทุกคนจ้า ไม่ได้เจอใครเท่าไรเลยยยยยยยยย
ไม่ได้ลืมนะ แต่เวลาที่มีอยู่มันเป็นอุปสรรคจ้า ยังรักทุกคนเสมอ
4月12日 อีกแล้ว...นี่ฉันต้องคิดถึงเทออีกแล้ว....กงล้อแห่งชีวิตได้หมุนไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
เร็วมากจนเราไม่ทันได้ตั้งตัว
ตอนนี้อะไรๆก็ดูเร่งด่วนเสียเหลือเกิน ด่วนจนเราอยากจะโยนทุกอย่างทิ้งไป
เพราะข้อจำกัดของเวลาที่มีอยู่
ทำไมช่วงที่เรามีเวลาเยอะๆถึงไม่บอกเราให้เตรียมทุกอย่างไว้
แต่พอเวลากระชั้นเข้ามา กลับมาเร่งเราให้ทำหลายๆสิ่ง
ทั้งๆที่เรามีภาระหน้าที่การงานที่ต้องทำมากมาย
ถ้าหากเราเบื่อจนอยากจะโยนทุกอย่างทิ้งไปล่ะ??
ทั้งๆที่มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเอง
 ตั้งแต่ต้นเดือนเราเริ่มสอนพิเศษเด็กเล็กๆตั้งแต่อนุบาลไปจนถึงประถม
อยู่กับเด็กทุกๆวันจนทำให้เราย้อนกลับไปคิดถึงวัยเด็กของเรา
แล้วภาพความทรงจำครั้งวันวานก็ไหลผ่านเข้ามาในความรู้สึกนึกคิดของเรา
แต่เมื่อคิดถึงความทรงจำวัยเด็กก็ทำให้เราเศร้าได้เช่นกัน
เพราะสิ่งนั้นทำให้เราคิดถึงโน๊ตพี่ชายที่เป็นครึ่งหนึ่งของชีวิตเรา
ความทรงจำในวัยเด็กกว่าครึ่งหนึ่งต้องมีโน๊ตอยู่ด้วยเสมอ
เพราะเราเติบโตมาด้วยกัน
แต่แล้ววันนี้ เราไม่มีโน๊ตข้างกายอีกต่อไปแล้ว
ตอนนี้เขาอยู่ที่ใดเรายังไม่รู้ด้วยซ้ำไป
จากวันนั้นที่เขาจากไป ชีวิตเราก็ยังดำเนินต่อไป
แต่เมื่อมีเวลาว่างอยู่กับตัวเองเมื่อไร เรามักจะคิดถึงเขาผู้นั้นเสมอ
ไม่มีสิ่งใดมาลบเลือนเขาไปจากใจได้ แม้แต่กาลเวลา...
กาลเวลาจะช่วยเยียวยาทุกสิ่งหรือ
เราไม่เคยเชื่อคำพูดนี้เลย
ถ้าเวลาเยียวยาทุกสิ่งจริง
ทำไมตอนนี้เรายังรู้สึกเจ็บปวดอยู่
ทั้งๆที่เวลาผ่านมาแล้วเกือบปี
อาจจะเป็นเพราะเราหลับตาทุกครั้ง
ก็ยังคงเห็นภาพเขาแจ่มชัดในดวงใจเสมอ
ภาพเก่าๆที่กลับมาทำให้เราจมปลักลงไปในความเศร้า
แล้วเมื่อไรเราจะหลุดพ้นเสียที
5ปี 10ปี 20ปี 50ปี หรือตราบสิ้นชีวิต???
เราจะไม่บอกว่าคิดถึงเขาทุกลมหายใจ
เพราะมันดูเกินจริงไปหน่อย
แต่ไม่มีวันใดที่เราไม่คิดถึงเขาเลยต่างหากล่ะ
ดวงจันทร์ยังคงทอแสงสะท้อนบนผิวน้ำอยู่เสมอ ก็เหมือนกับภาพวันวานที่ยังแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ Rien et personne ne peut l'effacer de mon coeur.
2月21日 Le temps passe, tout se change mais l'amitié reste encoreกี่วัน กี่คืนที่ล่วงเลยมานับแต่สอบเสร็จ
เราใช้เวลาให้ผ่านไปเรื่อยๆ ประหนึ่งว่าชีวิตไม่มีอะไร และไร้จุดมุ่งหมาย
หนทางที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้านั้นจะพาเราไปยังแห่งหนใดก็มิอาจทราบได้
แต่ที่แน่ๆ วันนี้เราใจหายที่ต้องจากเพื่อนไป ทุกคนเริ่มออกเดินทางและหาหนทางของตัวเอง
มันเหมือนทางแยกที่ต่างคนต่างก็เลือกทางที่จะไป
4 ปีในรั้วมหาวิทยาลัยทำให้เราได้รู้ซึ้งถึงคำว่าชีวิต
แม้วันนั้นยังไม่ได้ออกมาเผชิญชีวิตภายนอก แต่สังคมที่นั่นเป็นเหมือนก้าวแรกให้เราได้เรียนรู้ชีวิต
ผ่านช่วงเวลาแห่งความสุข ความเศร้า หัวเราะ ร้องไห้ เหน็ดเหนื่อย การทรยศ การให้อภัย
การเรียนรู้ ความเหงา ความรัก มิตรภาพ ความขัดแย้ง การนินทา ความเจ็บปวด กิจกรรม(มากมาย)
ประสบการณ์ในอดีตหล่อหลอมให้เราเป็นเราจนถึงทุกวันนี้
(เป็นคนที่มีความคิดแปลกแยก ไม่เหมือนใคร พร้อมที่จะเรียกร้องในสิ่งที่เห็นว่าไม่เป็นธรรม)
แม้ว่าเราจะไม่ใช่คนที่ดีพร้อม หรือดีที่สุด
แต่อย่างน้อยเราก็เชื่อว่า เราใช้ชีวิตได้คุ้มค่า เป็นประสบการณฺที่มิอาจหาได้ในห้องเรียน
คลาสเรียนม่ายได้สอนให้เราเผชิญชีวิตมากนัก ที่เราทำได้คือการก้าวไปเผชิญกับมันด้วยตัวเราเอง
เราจะยังยืนหยัดด้วยความมั่นคง แม้มิอาจคาดเดาหนทางภายหน้า
แต่เราอยากเริ่มต้นที่จะทำวันนี้ให้ดีที่สุด หนทางเบื้องหน้า ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคต
วันนี้เราต้องกลั้นน้ำตาและก้าวข้ามผ่านความรู้สึกที่ค้างคาในจิตใจเราให้จงได้
เพื่อนๆจ๋า...กูรักมึงว่ะ ขอสัญญาว่าจะไม่ลืมพวกแกเลย ไอ่เพื่อนยาก
ความทรงจำในอดีตจะเป็นสิ่งที่ผลักดันให้เราก้าวเดินต่อไป แม้หนทางจะไม่โรยด้วยกลีบกุหลาบ
แม้จะต้องเผชิญกับสิ่งที่มิอาจควบคุมหรือคาดเดาได้
นั่งพิมพ์ไปก็หวนรำลึกถึงความหลังตั้งแต่ก้าวแรกสู่รั้วมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ความทรงจำครั้งหลังยังคงเด่นชัดอยู่ในใจ
ประสบการณ์รับน้อง การทำกิจกรรมมากมาย การเข้าร่วมสโมสรนักศึกษาคณะมนุษยศาสตร์
หรือแม้กระทั่งการทำกิจกรรมในเมเจอร์ ทุกอย่างทำให้เราเรียนรู้ว่า การทำสิ่งใดก็ตาม มันไม่ได้ราบรื่นดังที่เราคาดหวัง(สูง)
การทำงานร่วมกับคนต่างที่ต่างครอบครัว ทำให้เราเรียนรู้ที่จะปรับตัว
แม้บางครั้งอาจจะรู้สึกว่า ทำไมเราต้องมาเจอคนแบบนี้ด้วยวะ ทำกิจกรรมก็เหนื่อย
ทุ่มเทเวลาไปโดยไม่คิดถึงเวลาส่วนตัวของตน แต่ผลที่ได้รับอาจจะไม่ได้ดังที่คาดหวังไว้
งานชิ้นสุดท้ายที่เราทุ่มเทสุดๆ เพื่อให้มันออกมาอย่างที่คาดหวังและประสบความสำเร็จ นั่นก็คือ Présentation เรื่อง Topaze
ทุกข้อความทุกคำพูดที่เราบรรจงแต่งเติมบทบาทเข้าไปล้วนออกมาจากความรู้สึกและความคิดของเรา
(ใครว่าเขียนบทไม่เหนื่อย แม้จะเป็นบทละครเวทีเล็กๆ แต่เหนื่อยมากๆๆๆๆ)
ความรู้สึกที่อัดอั้นอยากจะเรียกร้องบางสิ่งบางอย่าง อยากจะให้คนบางคนได้ยิน ได้รับรู้ และสำนึกตน
ละครเสียดสีเรื่องนี้สะท้อนความรู้สึกลึกในใจที่เราเก็บไว้
เราพร้อมที่จะส่งผ่านมันออกไป เพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมให้ใครคนหนึ่งที่เป็นที่เคารพรักและน่านับถือ
เราจึงเขียนออกไปโดยไม่คำนึงถึงอนาคตที่เราจะต้องเผชิญเลย
ถือว่างานนี้เราทำดีที่สุดเท่าที่เราอยากทำแล้ว
ทุ่มเทกายใจไป แล้วผลตอบรับก็ออกมาดีแบบที่เราคาดหวังไว้
แม้จะเหนื่อย แต่เราก็ยังคงรู้สึกดีที่เราได้ถ่ายทอดมันออกมา
ได้ทำงานร่วมกับเพื่อนสนิท และผ่านช่วงเวลาที่ลำบากมาด้วยกัน
แปลกนะ เราทำแต่งานเบื้องหลังที่ไม่มีใครเห็นหัว
เป็นงานที่ทำให้คนเบื้องหน้าได้รับความชื่นชม
แต่อย่างว่าแหละ ทำๆไปเหอะ เพราะอย่างเราเราก็เป็นฟันเฟืองชิ้นสำคัญที่ทำให้เครื่องจักรทำงานต่อไปได้
แม้ใครหลายๆคนอาจจะไม่เห็นคุณค่าของฟันเฟืองตัวนี้ แต่อย่างน้อยงานก็เดิน
มันทำให้เรานึกถึงตอนเด็กๆ แม่เรามักจะอ่านทำนายดวงชะตา แม่ยังพูดอยู่บ่อยๆเลยว่า ดวงเราเหมือนคนที่ปิดทองหลังพระ
เราคิดว่า แม้จะไม่มีใครเห็นการกระทำนี้ แต่อย่างน้อยก็ทำให้พระสวยงามทั้งองค์ได้ สังคมเราทุกวันคงต้องการคนอย่างนี้แหละ
ร่ายมาซะยาว ที่จริงก็ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากเก็บเป็นบันทึกจากวันวาน
ให้เรารู้ถึงตัวตนของตัวเอง เผื่อวันหนึ่งหวนกลับมาอ่าน เราจะได้ยืนหยัดเป็นตัวของตัวเองต่อไป
ไม่เปลี่ยนแปลงไปตามกระแสสังคมเช่น Topaze
เราจะไม่สูญเสียความเป็นตัวเองของเราไปโดยเด็ดขาด แม้ว่าภายหน้าเราต้องเผชิญกับสิ่งใดก็ตาม
ต้นไม้อ่อนจากวันวาน เติบโตออกดอกจนเบ่งบานมาแล้ว
1月9日 I miss you
12月27日 ฟังกี่ทีก็ประทับใจ
Song :: Tomorrow 끝내 한마디가 모자라서 คึด เน ฮัน มา ดี กา โม จา รา ซอ สุดท้าย มีคำคำนึงที่หายไป 마지막 한 걸음이 모자라서 มา จี มัก ฮัน กอ รือ มี โม จา รา ซอ ก้าวย่างสุดท้ายที่หายไป 사랑이 우린 될 수 없나봐요 ซา รา งี อู ริน ทวิล ซู ออป นา บวา โย ชั้นคิดไปว่าว่าเรารักกันไม่ได้ 매일 죽을만큼 힘겨운데 보이나요 나의 눈물이
โพ อี นา โย นา เอ นุน มู รี เธอเห็นน้ำตาของชั้นไหม? 들리나요 나의 한숨이 ดึล รี นา โย นา เอ ฮัน ซู มี เธอรู้สึกบ้างไหม? 삼키고 또 삼켜 내봐도 넘치는데 ซัม กี โก โต ซัม คยอ เน บวา โต นอม ชี นึน เด ว่าน้ำตามันเอ่อล้มออกมา.. 그대는 언제쯤 이런 날 돌아보나요 คือ เด นึน ออน เจ จึม อี รอน นัล โท รา โพ นา โย เมื่อไหร่เธอจะหันมามองชั้นเสียที? Tomorrow Tomorrow 내 마음 그대에게 닿게 될까요
เน มา อึม คือ เด เอ เก ทัด เก ทวิล กา โย หัวใจของชั้นจะได้อยู่เคียงข้างเธอไหม? 아직도 못 다한 그 말 อา จิก โต มท ทา ฮัน คือ มัล บางคำที่ไม่ได้บอกออกไป 내 가슴이 써 보낸 그 말 เน กา ซือ มี ซอ โพ เนน คือ มัล บางคำที่เขียนอยู่ในใจชั้น 사랑한다고 와 달라고 ซา รัง ฮัน ทา โก วา ทัล รา โก ยากนักที่จะบอกว่า ชั้นรักเธอ Tomorrow Tomorrow 그대만 나의 곁에 올 수 있다면
คือ เด มัน นา เอ คยอ เท อล ซู อิท ทน มยอน หากเธอจะเคียงข้างกัน 외로워 눈물이 나도 วี โร วอ นุน มู รี นา โต ถึงแม้ว่าชั้นจะร้องไห้เพราะความเดียวดาย 늘 그리워 한숨이 나도 นึล คือ รี วอ ฮัน ซู มี นา โต ถึงแม้ว่าชั้นจะแสดงถึงความปรารถนา 그대만을 난 기다려요 คือ เด มา นึล นัน กี ดา รยอ โย ชั้นก็จะรอเธอ.. 언젠가는 돌아보겠죠 내 마음 그대에게 닿게 될까요
12月14日 ❤ ⓜⓨ ⓒⓗⓞⓘⓒⓔ ➳➳➳2 ⓣⓗⓔ ⓕⓤⓣⓤⓡⓔเราได้เดินทางมาถึงทางแยกที่ต้องตัดสินใจว่าจะไปทางใดทางหนึ่ง
การตัดสินใจครั้งนี้สำคัญยิ่ง เนื่องจากเราไม่สามารถเดินกลับหลังแล้วเลือกเส้นทางใหม่ได้
สิ่งที่ทำได้คือ เดินไปตามทางที่เลือกจนสุดสาย และยอมรับผลของการตัดสินใจของตนเอง
แต่ตอนนี้เราไม่มีทางเลือกในการตัดสินใจแล้ว เพราะเราเป็นคนปล่อยให้โชคชะตากำหนดมัน
แม้ว่าเราอาจจะไม่ชอบมันเท่าไรเลย แต่มันก้อกลับหลังไม่ได้แล้วล่ะ
ช่างมันเหอะ ถือว่ามันเป็นโอกาสก็แล้วกัน อย่างน้อยก็ได้ไปเรียนต่อจนจบโทวะ
หลายๆคนเขายังอยากได้โอกาสนี้เลย เอาก็เอาวะ เป็นไงเป็นกัน
ในเมื่อกำมันไว้ในมือแล้ว ก็จะพยายามให้ถึงที่สุด
แล้วก้าวเดินต่อไป เพราะเขาคนนั้นคงรอคอยความสำเร็จของเรา ณ ที่ใดที่หนึ่งของอีกภพ
☃ Ⓘ ⓟⓐⓢⓣ ⓣⓗⓔ ⓟⓞⓘⓝⓣ ⓞⓕ ⓝⓞ ⓡⓔⓣⓤⓡⓝ ☸
แม้จากกันไกล แต่ความทรงจำยังตราตรึงอยูในใจ โคตรคิดถึงเลยว่ะ หลับสบายดีไหม รอก่อนนะ แล้ววันใดวันหนึ่งเราคงได้เจอกัน I miss you, my brother. I hope I'll see you again at the stairway to heaven.
11月15日 กลับมาแว้ววววววว
ไปหลง hi5 อยู่นาน ม่ายได้เข้ามาอัพสเปซเรยง่า
จะหมั่นเข้ามาอัพบ่อยๆน้าทุกคน
อัพเดทชีวิต : ใกล้จะจบล่ะเนี่ย ดูล่องลอยยังงัยก้อม่ายรุ
ต้องหางานทำซะแว้ววววววว
เพลงที่กะลังคลั่งใคล้ : วันของการจากลา OST Snow Queen
อัพเดทละครสุดโปรด : แน่นอนว่าต้องเป็นเรื่อง Snow Queen สุดโปรดของเราอยู่แร้ว
ดีใจที่หลายๆคนชอบเรื่องนี้เหมือนกาน
เพราะเราคลั่งเรื่องนี้มานานแล้วอ่า สาวก Snow Queen จ้า
วันของการจากลา
วันแต่ละ วันเนิ่นนานเหลือเกิน คืนแต่ละคืนช่างดูเชี่องช้า สำหรับฉัน
ป.ล. เพลงนี้แด่เขาผู้นั้นที่ลาลับไป จะครบ 100 วันแล้ว
8月22日 ลาก่อนพี่ชาย
20 สิงหาคม 2550
เราตื่นมาพร้อมกับความโศกเศร้า ก้อเพราะอายุเราเพิ่มขึ้นอีก 1 ปีแล้วล่ะสิ
ทุกคนคงแปลกใจว่า มันก้อดีแล้วม่ายช่ายหรอ เพราะมันเป็นวันเกิดตัวเอง
แต่มันไม่ใช่อย่างที่คิดเลย นั่นก้อเพราะวันเกิดปีนี้ไม่มีเขาอีกแล้ว
พี่ชายที่เคยอวยพรให้ทุกปี เขาได้ไปสู่โลกแห่งนิรันดรแล้ว
แม้เราจะอยากพบเขาเท่าไร แต่เราก้อคงไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว
ม่ายรู้ว่าเขาจะนอนหลับสบายดีไหม เราก้อขอให้เขาไปดีก้อแล้วกัน
ส่วนตัวเราก้อคงต้องอยู่ต่อไป แม้จะไม่มีเขาแล้ว
มันอยากที่จะข่มตานอน เพราะเราได้ตื่นมามองเห็นท้องฟ้าที่เขาไม่มีโอกาสได้เห็นอีกต่อไป
เรายังมีชีวิตอยู่ ในขณะที่เขาไปอยู่แห่งใดก็มิอาจทราบได้
แล้ววันเกิด ก็ต้องกลายเป็นวันเศร้า เพราะการลาจากชั่วนิรันดรของอีกครึ่งชีวิตของเรา
ตอนนี้เรามีชีวิตอยู่ โดยที่ชีวิตเราตายไปครึ่งหนึ่งแล้ว
คงอยู่แค่เพียงความเดียวดาย กับชีวิตที่ไร้แก่นสาร...
เราจะกลั้นน้ำตาแล้วข้ามผ่านมันไปได้หรือเปล่า
แล้วเราจะอยู่ได้อย่างไร ในเมื่อความทรงจำเก่าๆยังคงตามหลอกหลอนเราเช่นนี้
เราจะทำอย่างไร เมื่อเราไม่มีเขาอีกต่อไปแล้ว...
I AWAKE FROM MY DREAM
I CAN'T FIND MY WAY WITHOUT YOU ขอลาจากกันชั่วนิรันดร...
You're always in my heart...
พรุ่งนี้ต้องทำอย่างไร ต่อจากวันนี้ที่เธอจากไป
แล้วฉันต้องทำอย่างไร เมื่อสิ่งที่ฝันไม่มีความหมาย พรุ่งนี้..ฉันยังไม่แน่ใจ ว่าฉัน..ต้องเจอกับสิ่งไหน พรุ่งนี้ต้องทำอย่างไร เมื่อตื่นลืมตาโลกคงเปลี่ยนไป ท้องฟ้าคงไม่สดใส สิ่งที่เคยคุ้นก็คงแปลกไป ถนน..ทุกสายที่เคยผ่าน พรุ่งนี้..ก็คงมีแต่ฉัน พรุ่งนี้ต้องทำอย่างไร..ก็ไม่คุ้นเคย กับชีวิตที่ไม่มีเธออย่างนี้เลย จะไปทางไหนดี ต่อจากนี้.. พรุ่งนี้ต้องทำอย่างไร..ก็ไม่คุ้นเคย กับความเหงาที่ไม่มีเธออย่างนี้เลย จะไปทางไหนดี ตั้งแต่นี้..ไม่รู้เลยจริงๆ พรุ่งนี้ต้องทำอย่างไร หากใครเขาถามว่าเธอไปไหน แร้วฉันต้องทำอย่างไร เมื่อความคิดถึงเข้ามาทำร้าย พรุ่งนี้ต้องทำตัวเช่นไร หากพบ..เห็นเธอไปกับใคร..ที่ไม่ใช่ฉัน พรุ่งนี้ต้องทำอย่างไร..ก็ไม่คุ้นเคย กับชีวิตที่ไม่มีเธออย่างนี้เลย จะไปทางไหนดี ต่อจากนี้.. พรุ่งนี้ต้องทำอย่างไร..ก็ไม่คุ้นเคย กับความเหงาที่ไม่มีเธออย่างนี้เลย จะไปทางไหนดี ตั้งแต่นี้..ไม่รู้เลยจริงๆ พรุ่งนี้ต้องทำอย่างไร..ก็ไม่คุ้นเคย กับชีวิตที่ไม่มีเธออย่างนี้เลย จะไปทางไหนดี ต่อจากนี้.. พรุ่งนี้ต้องทำอย่างไร..ก็ไม่คุ้นเคย กับความเหงาที่ไม่มีเธออย่างนี้เลย จะไปทางไหนดี ตั้งแต่นี้..ไม่รู้เลยจริงๆ
Title: ภาพเก่าๆ - Same Old Pictures
Artist: บอย โกสิยพงษ์ Feat. ปั่น ไพบูลย์เกียรติ เขียวแก้ว Album: Simplified ----------------------------------------------------- ทุกครั้งที่ฉันนั้นคิดถึงเธอ ก็มีแต่เรื่องราวที่ซ้ำๆ เหตุการณ์ซ้ำๆ ภาพวันดีๆไม่เคยลบเลือนไป มันเหมือนกับพึ่งเกิด พึ่งเกิดขึ้น ยังไงก็ยังงั้น ยังจำเวลา ที่เราสองคน มีกันและกัน ความสุขนั้นล้นพ้น คงจะมีแต่ภาพเก่าๆติดอยู่ในใจฉัน ให้รู้สึก ถึงวันที่สดใส และจะมีแต่ภาพเก่าๆที่จะกลับมาทำร้าย ไม่ให้ใจ ของฉันลืม เธอสักที พยายามให้ใจฉันไม่คิดถึงเธอ แต่ทำเท่าไหร่ยิ่งปวดร้าว ยิ่งเจ็บช้ำ เริ่มต้นกับใครเพื่อจะให้ลืมเธอ แต่ฉันก็ยีงจำ แต่สิ่งดีๆในตอนนั้น เพราะวันเวลา ที่เราสองคน มีกันและกัน ความสุขนั้น ล้นพ้น คงจะมีแต่ภาพเก่าๆติดอยู่ในใจฉัน ให้รู้สึก ถึงวันที่สดใส และจะมีแต่ภาพเก่าๆที่จะกลับมาทำร้าย ไม่ให้ใจ ของฉันลืม เธอสักที แม้จะแสนนาน นานสักเพียงไหน เธอยังคงเป็นใคร ที่ในใจของฉันมี ทั้งที่หัวใจ ต่างก็รู้ดี ว่าวันดีๆที่เราเคยมีกัน วันที่เธอและฉันรักมั่น จากนี้... จะเป็นเพียงแต่ภาพเก่าๆติดอยู่ในใจฉัน ให้รู้สึก ถึงวันที่สดใส และจะมีแต่ภาพเก่าๆที่จะกลับมาทำร้าย ไม่ให้ใจ ของฉันลืม เธอสักที
Breathe Again - Juwita Suwito
Keep walking 8月10日 ขอไว้อาลัยแด่อีกครึ่งชีวิตที่จากไปเราได้สูญเสียคู่หูคนสำคัญของชีวิตเราไปแล้ว
โน๊ต ลูกพี่ลูกน้องที่จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ การเดินทางของเขาได้สิ้นสุดลงแล้ว ถนนแห่งชีวิต หรือหนทางที่เคยทอดยาวได้เดินมาถึงปลายทางแล้ว ไม่มีการหันกลับ มีแต่การสิ้นสุด และหลุดพ้น คนที่ยังอยู่ก็ต้องเริ่มออกเดินทางกันต่อไป แม้จะเศร้าโศกเสียใจเพียงใดก็ตาม เราจะต้องกลั้นน้ำตา แล้วเริ่มต้นออกเดินทางอีกครั้ง เพราะเราก็รู้ว่า เราไม่ได้สูญเสียเขาไปอย่างแท้จริงหรอก เขายังคงอยู่ในใจ อยู่ในความทรงจำของเราอยู่ หลับให้สบายนะ Rest in peace... ลาก่อน อีกครึ่งชีวิตของเราที่ตายไป 8月7日 work can't kill meฤดูแห่งการลุยงานเริ่มขึ้นแล้ว
research ตัวจบที่ต้องทำ กำลังรอคอยเราอยู่
ณ บัดนี้ เราขอทุ่มสุดตัวเพื่อมัน
ขอทุ่มเทกับการเรียนปีสุดท้าย ในรั้วมหาลัยนี้ให้เต็มที่
 Keep walking
บทเรียนที่มีค่า 1 . บทเรียนสำคัญบทแรก - คนทำความสะอาด เมื่อครั้งที่ฉันเข้าเรียนในวิทยาลัยได้สองเดือน อาจารย์ให้พวกเราทำแบบทดสอบอันหนึ่ง ฉันเป็นนักเรียนที่ตั้งใจเรียน จึงตอบคำถามได้อย่างสบาย จนมาถึงคำถามสุดท้าย "สุภาพสตรีที่เป็นคนทำความสะอาดโรงเรียนชื่อว่าอะไร?" ต้องเป็นเรื่องตลกอะไรสักอย่างแน่ ฉันเคยเจอคนทำความสะอาดหลายครั้ง เธอเป็นคนตัวสูง ผมดำ และอายุกว่า 50 แต่ฉันจะรู้ชื่อเธอได้อย่างไร? ฉันส่งกระดาษคำตอบ โดยไม่ได้ตอบข้อสุดท้าย ก่อนหมดคาบเรียน นักศึกษาคนหนึ่งถามว่า คำถามข้อสุดท้ายจะถูกคิดรวมในคะแนนของผลการเรียนด้วยหรือไม่ "แน่นอน" อาจารย์ตอบ "เมื่อเธอเข้าทำงาน เธอจะต้องพบกับคนมากมาย ซึ่งทุกคนมีความสำคัญพอที่สมควรจะได้รับความสนใจและเอาใจใส่ แม้ว่าพวกเธอจะทำได้แค่เพียงยิ้มให้และกล่าวสวัสดีก็ตาม" ฉันไม่เคยลืมบทเรียนนั้นเลย และได้รู้ว่าชื่อของสตรีคนนั้นคือ โดโรธี 2. บทเรียนสำคัญที่สอง - รับคนกลางฝน คืนหนึ่ง เวลา 23:30 น. สตรีสูงอายุเชื้อสายแอฟริกันคนหนึ่ง ยืนอยู่ริมทางหลวง สายอลาบามา พยายามต้านฝนที่ตกหนักอยู่ รถของเธอเสีย และเธอต้องการเดินทางต่อไปอย่างมาก แม้จะเปียกโชก เธอตัดสินใจโบกรถคันที่วิ่ง ผ่านมา ชายหนุ่มผิวขาวผู้หนึ่งหยุดรถเพื่อช่วยเหลือเธอ ซึ่งไม่น่าจะเป็นไปได้ในยุคที่มีความขัดแย้ง เรื่องการเหยียดผิวอย่างทศวรรษที่ 60 ชายหนุ่มช่วยเหลือให้เธอได้รับความปลอดภัยและส่งเธอขึ้นรถแท๊กซี่ แม้ว่าเธอจะเร่งรีบมาก แต่ก็ขอบคุณเขาและจดที่อยู่ของเขาไปด้วย เจ็ดวันหลังจากนั้น ก็มีชายคนหนึ่งมาเคาะประตูบ้านของเขา ด้วยความประหลาดใจ โทรทัศน์สีจอยักษ์เครื่องหนึ่งถูกนำมาส่งยังบ้านของเขาและมีข้อความแนบมาด้วย ใจความว่า: "ขอบพระคุณมากสำหรับความช่วยเหลือบนทางหลวงในคืนนั้น ฝนไม่ได้ชะแต่เพียงเสื้อผ้าของฉันเท่านั้น แต่ชะเอากำลังใจของฉันไปด้วย แต่เมื่อคุณผ่านมา เป็นเพราะคุณ ฉันจึงสามารถไปทันดูใจสามีที่กำลังจะเสียชีวิต ทันเวลาก่อนที่เขาจะสิ้นลมพอดี ขอพระเจ้าอวยพรคุณ สำหรับการช่วยฉัน และการช่วยเหลือผู้อื่น อย่างไม่เห็นแก่ตัวของคุณ" ด้วยความจริงใจ นาง แนท คิง โคล 3. บทเรียนสำคัญที่สาม – ระลึกถึงคนที่ให้บริการเสมอ ในสมัยที่ไอศครีมซันเดยังมีราคาถูกอยู่มาก เด็กชายอายุสิบขวบคนหนึ่งเข้าไปในคอฟฟี่ชอปของโรงแรมแห่งหนึ่งแล้วนั่งที่โต๊ะ เมื่อพนักงานเสริฟวางแก้วน้ำลงตรงหน้า เด็กชายก็ถามว่า "ไอศครีมซันเดราคาเท่าใหร่ครับ?" "ห้าสิบเซ็นต์" พนักงานเสริฟสาวตอบ แล้วเด็กชายก็ดึงมือออกจากกระเป๋า แล้วก็นับเ หรียญในมือ "งั้น ไอศครีมเปล่า ๆ ล่ะครับราคาเท่าใหร่?" เด็กชายถามอีก ตอนนี้เริ่มมีคนรอโต๊ะมากขึ้นและพนักงานเสริฟสาวก็เริ่มจะหมดความอดทน "สามสิบห้าเซ็นต์" เธอตอบห้วนๆ เด็กชายนับเหรียญในมืออีกครั้ง "ผมขอไอศครีมเปล่าครับ" เด็กชายบอก แล้วพนักงานเสริฟสาวก็เอา ไอศครีมมาให้ เอาใบเสร็จมาให้แล้วก็เดินหนีไป เด็กชายทานไอศครีมหมดแล้ว ก็จ่ายเงินแล้วก็จากไปเมื่อพนักงานเสริฟเดินกลับมา เธอก็เริ่มร้องไห้เมื่อเธอเช็ดโต๊ะบนโต๊ะนั้น มีเหรียญนิกเกิลราคาห้าเซ็นต์สองเหรียญและเหรียญเพนนีอีกห้าเหรียญวางอยู่ อย่างบรรจง ข้างจานเปล่านั้น เห็นไหมว่า เด็กชายไม่ทานไอศครีมซันเด เพราะเขาต้องเหลือเงินไว้ทิปพนักงานเสริฟสาวคนนั้น 4. บทเรียนสำคัญที่สี่ – สิ่งที่กีดขวางทางของเรา ในยุคโบราณ มีหินผาตกลงมาขวางถนนเส้นหนึ่ง เมื่อพระราชามาพบเข้าจึงซ่อนพระองค์อยู่ เพื่อคอยดูว่าจะมีใครมาเอาหินใหญ่ก้อนนั้นออกไปจากทาง เมื่อเสนาบดีในราชสำนักของพระองค์และพ่อค้าผู้ร่ำรวยผ่านมา ก็เพียงแต่อ้อมหินผาก้อนใหญ่นั้นไป พวกเขากล่าวตำหนิพระราชาต่างๆนานา ที่พระองค์ไม่ใส่พระทัยที่จะดูแลทางนั้นให้ดี แต่ก็ไม่มีใครทำอะไรที่จะเอาหินนั้นออกไปให้พ้นทาง จนกระทั่งชาวบ้านคนหนึ่งแบกผักกองใหญ่ผ่านมา เมื่อเขาเดินมาถึงหินผานั้น เขาก็วางสัมภาระลง แล้วพยายามที่จะขยับก้อนหินนั้นให้พ้นทาง หลังจากทั้งผลักทั้งดึงหินก้อนนั้น ในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ เมื่อเขาหยิบสัมภาระของเขาขึ้นมา เขาก็เห็นถุงเงินวางอยู่ตรงจุดที่ก้อนหินผาเคยอยู่ ในถุงนั้นมีเหรียญทองและจดหมายจากพระราชา เขียนไว้ว่า ทองในถุงนั้นเป็นของผู้ที่เอาหินผาออกไปจากถนน ชาวบ้านคนนั้นได้รู้สิ่งที่เราไม่เคยได้รู้ ทุกๆอุปสรรคที่กีดขวางทางนั้น จะมอบโอกาสที่เราจะดีขึ้นให้กับเรา 5. บทเรียนสำคัญที่ห้า – ให้เมื่อมีค่า หลายปีมาแล้วเมื่อฉันไปทำงานเป็นอาสาสมัครที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ฉันได้รู้จักกับเด็กหญิงคนหนึ่งชื่อ ลิซ ซึ่งป่วยเป็นโรคร้ายที่มีน้อยคนที่จะเป็นโอกาสที่เธอจะหายจากโรคนี้ได้คือต้องทำการถ่ายเลือดจากน้องชายอายุห้าขวบของเธอ ผู้ซึ่งรอดจากโรคร้ายนี้ได้อย่างปาฏิหาริย์ จึงทำให้เขาร่างกายเขาสร้างภูมิคุ้มกันโรคร้ายนี้ขึ้นมา หมออธิบายสถานการณ์ให้น้องชายของเธอฟัง และถามเด็กชายว่า เขาต้องการจะให้เลือดของเขาแก่พี่สาวหรือไม่ ฉันเห็นเขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสูดหายใจลึกแล้วพูดว่า "ได้ครับ หากมันช่วยพี่สาวผมได้" เมื่อทำการถ่ายเลือด เขานอนยิ้มอยู่ที่เตียงข้างๆพี่สาว ในขณะที่เราเริ่มจะเห็นสีสันคืนสู้แก้มของเธอ หน้าของเด็กชายก็เริ่มซีดและรอยยิ้มก็จางหายไป เด็กชายมองไปที่หมอและถามด้วยเสียงสั่นเครือ "ผมกำลังจะตายใช่ไหม?" ด้วยความเป็นเด็กเขาเข้าใจหมอผิดไป เด็กชายคิดว่าเขาต้องให้เลือดทั้งหมดของเขาให้แก่พี่สาวเพื่อช่วยชีวิตเธอ 7月11日 ประมวลภาพตั้งแต่ปี 16月22日 ใครบางคนที่มีค่าพอ...ให้รอคอยการรอคอย...เป็นเรื่องที่ทรมานมาก
...โดยเฉพาะการรอคอยที่จะกลับมาพบกัน หรือรอคอยสักคนที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน เพราะในเวลาแห่งการรอคอยนั้น..มันมีมากกว่า 24 ชั่วโมง และเข็มนาฬิกา ก็เดินช้าอีกเป็นเท่าตัว... ...จากเวลาที่นานอยู่แล้ว...ยิ่งนานกว่า และการดำเนินชีวิตระหว่างการรอนั้น ก็มีตัวเเปรมากมายที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ... ...เพราะคนทุกคนมีพื้นฐานของความเหงา และโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเอง พอๆกับความอ่อนไหว เป็นโอกาสดีที่จะใช้ระยะห่างเป็นเครื่องวัดความรู้สึก พิสูจน์ความเข้มเเข็งของความรัก วัดการกระทำ...ความเสมอต้น เสมอปลาย และความอดทน ...ด้วยเงื่อนไขแห่งความลำบากของการเวลา แล้วตัดสินใจว่า...การรอคอย จะคุ้มค่าหรือไม่ ...การอยู่ห่างกัน... ...จึงจำเป็นต้องพิสูจน์กันด้วยความเข้มแข็ง ต่างคนต่างต้องทำให้หัวใจเข้มแข็งกับอารมณ์ต่างๆ ที่คอยรบกวนและคอยชักจูงออกนอกลู่นอกทาง เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย...ที่วันหนึ่งเราพบว่า คนคนหนึ่ง คือคนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด และใครสักคนที่เป็นได้อย่างที่เราฝัน มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ และคนที่จะฝ่าฟันความบีบคั้นแห่งการรอคอย กลับมาหาเราได้...ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา... เพราะฉะนั้น ย่อมหมายถึง ความรู้สึกที่เขามีอยู่ก็คงไม่ธรรมดา และคนๆนั้นก็ย่อมควรแค่ แก่การรอคอย... เวลาที่ชาวประมงเลี้ยงหอยมุก จะต้องใช้เวลาเนิ่นนาน และสามารถรอได้อย่างไม่น่าเชื่อ เพราะเขารู้ว่า เมื่อไหร่ถึงเวลา ที่มุกสามารถนำมาร้อยเป็นสายสร้อยได้ ย่อมเกิดค่ามหาศาล ...ชีวิตจึงจำเป็นต้องรอคอยใครสักคนให้ได้ หากรู้ว่าเป็นใครสักคน ...ที่มีค่าพอให้รอคอย... ...Love is anterior to life
Posterior to death
Initial of creation , and
The exponent of breath...
5月22日 korean fever
ช่วงนี้ทำอารายก็เป็นเกาหลีหมดเรย กำลังพยายามงมภาษาเกาหลีด้วยตัวเองอยู่ ชอบฟังเพลงเกาหลี ดูหนังเกาหลี ม่ายเข้าใจตัวเองเรยว่าทามมายถึงเครซี่เกาหลีได้ขนาดนี้
Kwon Sang Woo ดาราสุดโปรดของเรา
อันนี้ชอบเป็นพิเศษ เพราะมันมาจากละครเกาหลีที่เศร้าที่สุดเท่าที่เราเคยดูมานั่นก็คือ MISA (MIahnhada Saranghanda 미안하다 사랑한다 ) หรือที่รู้จักกันในนาม I'm sorry ,I love you นั่นเอง
The Snow Queen เรื่องที่กำลังคลั่งอย่างหนัก เพราะมันซึ้งมั่กๆเรยอ่า อีกอย่างคือ เรากะลังชอบ Hyun Bin หรือบินนี่ที่รัก " ราชินีหิมะที่ดูเศร้าสร้อยและโดดเดี่ยว ไม่มีแม้เพียงเพื่อนสักคน มองไปรอบข้างมีแต่หิมะและความว่างเปล่า กับดินแดนที่กว้างไกวสุดลูกหูลูกตา "
ฉากนึงในละครเรื่อง Summer Scent ฉากนี้เป็นฉากที่เราชอบมากที่สุดในเรื่องเรย หุหุ โรแมนติก " หัวใจสองดวงที่จดจำกันได้ และเพรียกหากันอยู่ "
รูปนี้มาจากเรื่อง Sad Love Story หรือ Sad Sonata เราชอบนักแสดงเรื่องนี้สุดๆเรย KIm Hee Seon พี่สาวสุดสวยของเรา กะ Kwon Sang Woo พี่ชายสุดหล่อ เรื่องนี้เป็นเรื่องนึงที่เราประทับใจมาก เพราะ Sang Woo Oppa แสดงได้เศร้าสุดๆเรยอ่า
"ไม่ว่าเวลาจะผ่านไป 10 ปี 100 ปี หรือ 1000 ปี ฉันก็มิอาจลืมเธอได้ ให้ฉันรอคอยเธอก็ยังดีกว่าให้ฉันลบเลือนเธอไปจากใจ และฉันก็จะรอคอยเธอเหมือนคนบ้าคนนึง"
และในที่สุดข้าพเจ้าก็พร่ำเสร็จแร้ว ด้วยประการฉะนี้ จะเปิดเทอมแร้วเหรอเนี่ย สงสัยต้องรีบปั่นหนังเกาหลีที่ดองไว้ให้จบ และต้องรีบอ่านตัวจบแร้วล่ะ ก็มันยังไม่ถึงไหนเรยง่า |
รูปบ่าวในสังกัดทั้งหลายของข้าพเจ้า 
|
|
